Fretten-Ria
A never ending lovestory

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mok Mok Mail
Naam
E-mailadres
Opmerkingen
Vul onderstaande captcha in.
Dit is een verplicht veld
Argo

Onze lieve grote man Argo heeft ons zaterdag avond 7 Juni 2014 verlaten,  hij heeft gevochten maar de strijd verloren.

Argo is geboren in Maart 2009, en als jonge pup rond 10 weken bij ons gekomen, werd gezegt dat hij vals was, maar wat bleek hij kreeg de verkeerde voeding dus had behoorlijk buik pijn, met veel liefde en goed voer is dat helemaal goed gekomen, jammer genoeg kreeg ik wel zijn ontlasting nooit echt goed welk voer ik ook probeerde, maar daar had hij verder geen last van.

Het was echt een super kerel, eigenlijk nooit problemen in de groep, en ook een hele goede dek fret, verschillene keren papa geworden.

Ook ten opzichte van ons was hij super, bijten deed hij niet.

Begin 2013 is hij gecastreerd omdat ik nieuw bloed in de groep wou en dat verliep ook prima, en toen kon hij ook rustig in 1 kooi met Aslan leven, later is onze Albino man Jabba daar nog bij gekomen, dus onze drie heren hadden het gigantisch na hun zin samen (en dat ondanks dat Aslan wel nog ballen had)

Op een zondag bij de wekelijkse inspectie merkte ik opeens een dikke bult bij Argo in de lies, dus maandag gelijk een afspraak bij de DA, bleek een flinke tumor te zijn. Het was een heavy ingreep die ongeveer 1.5 uur duurde, maar geluk was de tumor netjes ingekapselt was en kon helemaal weg gehaald worden, de herstel periode verliep heel erg snel, en binnen een dikke week liep hij weer vrolijk rond. Natuurlijk waarschuuwde mijn Da dat tumors weer konden terug komen, maar ja dat wist ik al, die ervaring had ik al vaker met fretten gehad .

Jammer genoeg dus ook nu bij Argo, sinds 2 weken was hij een beetje af aan het vallen, maar dat kreeg ik met Waltham pap er weer bij, maar op een gegeven moment zag ik ook dat zijn penis botje gezwollen was en er al weer een bult aan het vormen was,. Deze keer ging het wel heel snel van de een op de andere dag wou hij bijna niks meer behalve zijn Waltham pap , wel wou hij nog samen met Octo in de huiskamer lopen, dus als de rest buiten mocht , liep hij een half uurtje binnen. Zaterdag morgen zag ik het al toen ik hem zijn papje gaf, zat nog maar weinig energie in, dus heb hem wel zijn pijnstilling gegeven en rustig in zijn kooi gelegt, hij heeft de dag door vaker nog geprobeerd om te plassen op de bak maar dat wou ook al niet meer, dus zijn nieren hadden het ook begeven. Ik stond eigenlijk op het punt om een Da te bellen om hem rustig te laten inslapen, maar het was niet meer nodig hij is in het hangmatje ingeslapen. Of dit rustig was en zonder gevecht durf ik niet te zeggen, ik denk wel zonder pijn omdat ik gelukkig die medicatie hier had.

Ja en dan krijg je achteraf weer die gedachte had ik meer voor hem kunnen doen, maar ik weet wel vanuit mijn hart dat een operatie niet de oplossing was geweest want dat had hij niet meer overleefd, en ben ook eerlijk om nu weer een tweede keer dat te doorstaan had hij niet verdiend, vooral omdat ik toch weer wist dat ik zijn leven misschien maar met een paar maanden had kunnen redden.

Bah bah, soms heb ik het helemaal gehad met die gekke fretten, en denk dit soort dingen doen me zo een verdriet, stop ermee, komen nu echt geen nieuwe fretten meer bij, maar ja als ik dan weer zo een zielig hoopje tegenkom neem ik het toch weer mee naar huis.

Lieve Argo hoop dat je daarboven weer vrolijk rondhuppelt, hier beneden zul je altijd een plaatsje in ons hart hebben xxxx

                                                Argo na zijn opertie in Oktober 2013

 

 

                                          Een flinke ingeep voor hem

                          Samen slapen met zijn maatje Knutt

                                        Lekker eten samen met Troy

                                 Vrijdag morgen nog samen met Octo

                                    Argo zijn eigen plekje naast Tom